کیش بهینشرکت بازرگانی
باور داریم آنچه می‌ماند، ویترین‌ها و عددها نیست؛ لحظه‌هایی است که با دیگران قسمت کرده‌ایم. این صفحه دفتر خاطرات ماست، نه فهرست افتخارات — روایت‌هایی کوتاه از روزهایی که کنار هم و برای هم زیستیم.
در میان ما کسانی هستند که کارشان هیچ‌وقت در ویترین دیده نمی‌شود. آتش‌نشانی که ساعت سه بامداد، بی‌آنکه بپرسد خانه کیست، لباس می‌پوشد. پرستاری که شیفتش تمام شده ولی هنوز کنار تخت بیمار ایستاده. معلمی که حوصله کرد تا ما یاد بگیریم. و کسی که کارت کوچکی در کیف پولش گذاشته تا اگر روزی رفت، زندگی را برای دیگری جا بگذارد.
کیش بهین سال‌هاست با «زمان» سروکار دارد؛ و خوب می‌دانیم ارزشمندترین زمان، آن است که کسی برای دیگری صرف می‌کند. برای همین برای این خانواده بزرگ هدیه‌ای کنار گذاشته‌ایم — نه به‌عنوان تخفیف، که به‌عنوان تشکر. و اگر هنوز جزو آن‌ها نیستید، شاید امروز روز خوبی برای شروع باشد؛ لینک سازمان‌ها کنار هر عنوان است.
تا امروز ۱۴ نفر از این خانواده‌ها، عضو خانواده کیش بهین هم هستند.
کسی که پیش از رفتن، زندگی را برای دیگری جا می‌گذارد.
هر چند ماه یک بار، بی‌نام و بی‌صدا، جانی را نجات می‌دهد.
وقتی همه از آتش دور می‌شوند، به سمتش می‌دود.
شب‌هایی را بیدار می‌ماند که ما آسوده بخوابیم.
۱۴ نفر همراه مادر زلزله و سیل، اولین دستی است که به سمت ما دراز می‌شود.
هر چه امروز می‌دانیم، روزی کسی حوصله کرد و یادمان داد.
آینده‌ای که در کلاس‌ها ساخته می‌شود.
ذهن‌هایی که نام این سرزمین را در دنیا بلند کرده‌اند.
سال‌ها تمرین برای چند ثانیه‌ای که پرچم بالا می‌رود.
زیبایی‌ای که بی‌آن، روزها فقط می‌گذرند.
کسی که چیزی را ساخت که دیروز وجود نداشت.
مدرک شما فقط برای یک بار بررسی دیده می‌شود و بعد برای همیشه پاک می‌شود. آمار بی‌نام است و نام هیچ‌کس جایی نمایش داده نمی‌شود.
در حین روزهای سنگین جنگ، به دیدار سالمندانی رفتیم که شاید در میان هیاهوی آن روزها، کمتر دیده و شنیده شدند. کنارشان نشستیم و به ساز دلشان رقصیدیم. نه برای یک مناسبت خاص، بله برای یادآوری یک حقیقت ساده: در روزهای سخت، هیچ کس نباید حس کند از خاطرها رفته.
سبدهای تحصیلی، همراهی کوچک در آستانه بازگشایی مدارس.برای ما هر کودکی که با شوق راهی مدرسه می شود، هر دفتری که باز می شود و هرچی که آموخته می شود بخشی از آینده ای است که ارزش توجه کردن دارد.
همکارانمان در روز اهداء خون به ادامه یک قصه کمک می کنند. قصه زندگی...
هجده سالگی، جایی درست میان "هنوز نمیدانم" و "میخواهم خودم انتخاب کنم". کنار فرزندان 18 ساله همکارانمان نشستیم. برای اینکه از رویاها، تردیدها و انتخاب های پیش رویشان بشنویم و از اهمیت تصمیم هایی گفت و گو کنیم که آرام آرام مسیر زندگی را شکل می دهند.باور ما این است گاهی بهترین همراهی، نشان دادن راه نیست. جدی گرفتن لحظه ای است که یک جوان میخواهد راه خودش را پیدا کند.
روز جهانی کودک، فرزندان همکارانمان مهمان یک روز پر از کشف و تجربه در هیومن پارک و رویا پارک و ورک شاپ های متنوع شدند. روزی برای بازی،کنجکاوی و ساختن خاطره هایی که شاید سال ها بعد، هنوز گوشه ای از کودکی شان روشن بماند.
با هدف فرهنگ سازی اهداء عضو، از همکارانمان دعوت کردیم تا با زبان تصویر، روایتگر بخششی باشند که می تواند ادامه یک زندگی باشد. مسابقه ای برای به تصویر کشیدن امید، انسانیت و فرصت دوباره زیستن
بمناسبت تکریم دانشجویان، بخشی از ساعات حضور همکاران دانشجوی مان در کلاس های دانشگاه را بخشی از کارکرد آنان در نظر گرفتیم.از تلاششان با هدیه های کوچک برای ساختن آینده ای آگاهانه تر قدردانی کردیم.
با هدف ترویج فرهنگ حمایت از حیوانات خیابانی، مسابقه ای میان همکارانمان برگزار کردیم. دعوتی برای دیدن، مراقبت کردن یادآوری سهم ما در ساختن شهری امن تر و مهربان تر برای تمام جانداران
با هدف حمایت از کودکان، جمعی از مدیران ارشد سازمان با حضور در شیرخوارگاه شبیر ساعاتی را در کنار کادر اجرایی زحمتکش و کودکان این مجموعه سپری کردند.حضوری با پیام مهر و همراهی
بمناسبت روز درختکاری، نهال نسترن و آلبالویی به زمین هدیه دادیم. حرکتی کوچک با آرزویی بزرگ،برای زمین سبزتر فردا
با حضور در بیمارستان روان پزشکی نیایش، ساعاتی را در کنار بیماران این مجموعه سپری کردیم. دیداری از هنرهای دستی، با هدف همدلی و توجه به یادآوری ارزش ارتباط انسانی
بمناسبت روز جهانی محیط زیست، یادآور شدیمکه مراقبت از زمین از انتخاب کوچک روزمره ما آغاز می شود. برای زمینی که دوسش داریم و فردایی که هنوز نیامده اما سهمی از امروز ما دارد
این دفتر همچنان نوشته می‌شود…